Genel
-
25 Şubat Perşembe günü Kadıköy’deyim. Özgen Berkol Doğan Bilimkurgu Kütüphanesi’nin Perşembe Söyleşileri’nde bu ayın son perşembesi ben konuşuyorum. İşte şu şekilde: Etkinlik akşam 19.30’da başlayacak. Daha önce yazdığım “Öcüler Yetişkinler İçin Öcüler” yazısından hareketle, son 25 yılda çocuklara anlattığımız hikayelerin nasıl değiştiğini, evrildiğini anlamaya çalışacağım. Eğlenceli olacağını umuyorum. Bekliyorum.
-
Yılın en sevdiğim zamanı. Şanslıysam yeni yıla karla girmemiz bile mümkün. Altımda pofuduk bir halı, üstümde polar bir pijama var. Kahve ve kurabiye de eklenince eksik bir şey kalmıyor. 2016 için, her sene yaptığımdan daha az yeni karar aldım. 8 madde. Eğer yıl boyunca bunlara bağlı kalabilirsem kendimi şanslı sayacağım. Bir tanesini, kendimi de zorlamak…
-
Kafasına Göre’nin 4. sayısındayım! Tiz bir sesle çığlık atarak söylemek istiyorum ki; I’m on fireeee! Öykünün adı Makûs Talih. Önceki bir yazımda Rutin adlı öykümü yazarken neler hissettiğimden bahsetmiştim. Bu sefer de benzer hislerle yazdım. Şu veya bu sebepten dolayı musluğumu tamir eden ustanın parasını vermeyi sürekli unutuyordum, ve her şeyin ters gittiği bir gün kendime ya usta bana…
-
İkinci kitabım çıktı. Bu da o kulağa tuhaf gelen şeylerden biri. İnsana kendini daha yazar hissettiriyor. Sanki daha önce birine söylesem Evet, ama sadece tek kitabın var, deyip saymayabilirlermiş gibi. Şimdiyse birini beğenmediyseniz diğerine gidin, diyebilirim. Tuhaf geliyor. Fotoğraf aşağı yukarı nasıl hissettiğimi açıklıyor. YKY’den gelen yazar kopyaları elime birkaç gün önce ulaştı. İnsan alışırım sanıyor; ama ne yalan…
-
Hayatım boyunca defterlerim oldu. Bunun o kadar da blog-değerli olmaması gerekiyor. Sonuçta yazıyorum ve yazmak için de defterlere ihtiyacım var; yine de son zamanlarda düşünüyorum, her defterin şu ya da bu şekilde bir hikayesi, bir anlamı var. Ne için kullanıldıkları, ne zaman nerede alındıkları, ne kadar dolduklarıyla hepsinin yeri ayrı. Özellikle de Kırmızı Saçlı Kız‘ın aldıkları.…
Orçun Can 